Peru Bolivya Sınır Geçişi ve Copacabana – Bolivya

Paylaş:

Puno’ya ve dolayısıyla Peru’ya veda ederken sınırda başımıza gelecekleri bilmiyorduk. Puno’dan sabah erken saatte ayrılıp, turist otobüsü (20 Sol) yerine yarı fiyatına olan halk minibüslerini tercih ettik. Ana terminalin biraz aşağısındaki başka bir terminalden kalkan minibüsler sizi sınıra en yakın kasaba Yunguyo’ya götürüyorlar. Kişi başı 8 Sol. Oradan da 1 Sol ile sınıra gidebiliyorsunuz. Araç değiştirmek istemezseniz minibüs şoförüyle konuşup toplam 10 Sol’e sınıra kendinizi bıraktırabiliyorsunuz. Pazarlık ederseniz 9 Sol’e iniyorlar.

Sınırda her zamanki gibi önce Peru tarafından çıkış yapıp, daha sonra Bolivya’ya giriş yapmanız gerekiyor. Sabah 10 civarı sınıra vardığımızda turist otobüsleriyle aynı saate denk geldiğimiz için gümrükte sıra vardı. Yaklaşık bir saat beklerken çevredeki dövizcilerden elimizdeki Peru Sol’lerini Boliviano’ya çevirdik. Sınırda oran iyi. 1 Sol 2.11 Boliviano (Bs). Tabi iyi oran için bir kaç dövizciye sormak lazım.

Sıra bize geldiğinde pasaportları verdik. Biraz incelemeden sonra “sürenizi geçmişsiniz” dediler. Yaklaşık 45 gündür Peru’dayız. Bizim bildiğimiz 90 gün hakkımız var. Kendimizden emin şekilde 90 gün hakkımız olduğunu, süreyi geçmediğimizi söyledik. Ancak pasaportumuza vurulan giriş damgasını bize gösterdiler, üzerine kalemle 30 yazmışlardı. O an girişimiz gözümüzde canlandı. Ekvador’dan zorlu bir şekilde geldiğimiz La Balsa sınır kapısının Peru tarafında “ne kadar Peru’dasınız?” sorusuna her zaman olduğu gibi 3-4 hafta diye cevap vermiştik. Bizim 90 gün olarak bildiğimiz şey maksimum süreymiş. Sınır kapısında ise memur kaç gün girerse gerçekte kalma hakkınız o oluyormuş. Gümrük memuru çekmeceden bir kağıt çıkartıp doldurmaya başladı. İlk defa vize süremizi aştığımız için, yeni bir deneyim kazanıyorduk. Ve bu deneyimin bedeliyse geç kaldığımız gün başına 1 Amerikan Dolarıydı. 13 Dolarlık ceza fişlerimizi aldık. Memura kaç kere anlattıysak da bu tarz bir şeyi bilmediğimizi, bizim hakkımızın 90 gün olduğunu, bizi dinlemedi. Acaba bir şans polis yardımcı olur mu diye polis merkezine gittik. Polisi ikna edip onunla gümrük memuruna yeniden geldik ama nafile. Sisteme bir kere 30 gün girilmiş, mecburlar, ödeyecekler diyor. İşin başka bir kötü yanı da günlerden Cumartesi ve ödeme Yunguyo’daki bankaya yapılacak. Saat 11:30 oldu ve banka Cumartesileri 12’ye kadar çalışıyor. Memuru ikna edemeyeceğimizi anlayıp sınırdaki minibüslerle hemen Yunguyo’ya gidip, banka kapanmadan 13’er dolar cezalarımızı yatırdık. Geri minibüsle sınıra gelip makbuz ve pasaportları verdik ki çıkışımızı bir an önce basıp bizi göndersinler. Ama bitti mi? Bitmediii. Gümrükte fotokopi makinesi yok. Makbuzun ve pasaportların toplam 16 adet fotokopisi çekilecek. Makbuzlar ayrı pasaportun ön yüzüydü, giriş çıkış damgaları vs. 16 adet fotokopi için yeniden gümrükten çıktım. Allahtan etrafta fotokopiciler var. Yoksa yeniden Yunguyo’ya girmek gerekse iyice stres olacağız. Ama elbette sınırda fotokopi makinesi olan birisi 16 fotokopi için sizden fotokopi makinasına ortak olacak kadar para istedi. 3-5 fotokopici gezip en sonunda birinden 10 Boliviano karşılığında çektiriyoruz. Kafamızda bir merak, “acaba bu sefer gümrük memuru ne diyecek?”

Neyseki fotokopileri dizip, imza ve kaşe işlerini yapıyor en sonunda da bizim çıkış damgamızı vurup, “Bir sonrakine iyice dikkat edin!” diye öğüt vererek bizi Bolivya’ya yolcu ediyor. Tabi biz bu stres ile ne fotoğraf çekiyoruz, ne de çekmek, çektirmek istiyoruz. O yüzden bu yazı fotoğrafsız kalmasın diye Copacabanadan bir kaç foto koyduk.

Bolivya tarafında işler elbette kolay. Giriş formunu doldurup süre için 60 gün yazdık. Bu sefer de memur buradan sadece 30 veriyoruz, La Paz’daki göçmenlik bürosuna gidip, 90 güne kadar uzatabilirsiniz dedi. Neyse ki Bolivya planımız 20 gün. Ama artık hep gün sayıp, gecikme cezası vermemek için doğru zamanda çıkacağız. Bu arada öğrendik ki Bolivya’nın gecikme cezası Peru’nunkinin neredeyse 4 katı. İyi ki Peru’da başımıza gelmiş dedik.

Copacabana'da sokaklarda satılan tatlı mısır cipsleri
Copacabana’da sokaklarda satılan tatlı mısır cipsleri

Giriş damgamızdan sonra minibüs ile Copacabana’ya geçtik. Kişi başı 4 Bs. Biraz gezip hostel aradıktan sonra kişi başı 25 Bs’a 3 yataklı bir odaya yerleştik. Copacabana Bolivya’nın Titicaca kıyısındaki şehri. Bizim ege kasabalarını andırdı biraz. Merkezdeki ana cadde üzerinde hediyelik eşyacılar ve restoranlar var. 10 dakika yürüyerek sahile iniyorsunuz. sahilde ise tur botları, göl içinde turlamak için deniz bisikletleri, ve sahil boyunca restoranlar bulunuyor. Aynı caddeyi ters istikamette gittiğinizde ise şehrin ana meydanına çıkıyorsunuz. Burada bulunan kilise şimdiye kadar gördüklerimizden çok farklı. Kilisenin aynen cami gibi bir avlusu var. Copacabana’da fiyatlar Peru ortalamasından bile yüksek ki, Bolivya kıtanın en ucuz ülkesi olarak biliniyor. Turist sayısı çok olduğu için durumun normal olduğunu düşünüyoruz. Copacabana’da bir gece konaklayıp, buradaki asıl gezmek istediğimiz yer olan Isla del Sol’e yani Güneş Adası’na geçeceğiz.

Copacabana'da bulunan kilise
Copacabana’da bulunan kilise

Copacabana genç turist nüfusuyla ve hareketli sokaklarıyla uğranması gereken bir yer. Zaten 5 gün sonra Virgen de la Candelaria festivali için yeniden Copacabana’ya geleceğiz. Merkezi gezdikten sonra akşam yemeğimizi ana caddedeki menü sunan restoranlardan birinde yedik. Çorba, alabalık ve tatlı olarak da muz, 20 Bs. Ertesi gün için yanımıza almak üzere biraz meyve alıp, odamıza geçtik.

Copacabana sokak pazarı
Copacabana sokak pazarı

Titicaca gölündeki efsanevi ada Isla del Sol’e uğrayacaksanız bir ya da iki gecenizi Copacabana’ya ayırın. Bizim gibi biraz şans eseri festival zamanına denk gelirseniz, çok daha şanslısınız.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir